Geblesseerd thuis, en nu?

In eerdere artikelen had ik er al over geschreven, de lente kan een van de mooiste tijden zijn om de sneeuw op te zoeken. Zelf ben ik een paar weken geleden nog naar Saas-fee geweest en heb daar qua sneeuw een van de mooiste dagen ooit gehad (en ik ga toch al behoorlijk lang op wintersport!). Toch had voor mij de trip naar de sneeuw een scherp randje.. E?n keer ongelukkig vallen was genoeg om met zwaar geneusde ribben thuis te komen. Waardoor ik (na +10 jaar) ook een keer het slachtoffer ben geworden van een wintersport blessure. Het resultaat? 10 weken rust en niet sporten…

De wintersport

In principe kan ik terugkijken op een top wintersport. Saas-fee is een enorm mooi gebied en de Zwitserse prijzen vallen met een beetje opletten behoorlijk te overzien. De dagen zelf bestonden uit hele dagen snowboarden met vrienden.. paar dagen zon.. prima condities… en een aantal dagen volop verse sneeuw (+50 cm). Helaas kwam op de voorlaatste dag het feest abrupt tot een eind door een onhandige val waarbij m’n elleboog zich in m’n ribben boorde.

Op advies van de huisarts

Ondanks dat ik nog een dag heb gesnowboard na de valpartij (misschien niet het slimste om te doen.. Maar zoals gezegd waren de condities uitzonderlijk) bleek bij thuiskomst dat het goed mis was met de ribben. Ademen deed behoorlijk pijn en bijna alle beweging deed me pijn. Een bezoekje aan de huisarts was voldoende om de diagnose te stellen dat m’n ribben flink gekneusd waren.

Op advies van de huisarts flink aan de pijnstillers gegaan en rust genomen om de boel weer een beetje dragelijk te krijgen. Het feit dat ik erbij verkouden begon te worden hielp helaas niet echt mee. Hoesten, niesen en de tranen schieten in je ogen (tip: kussen stevig tegen je ribben aan drukken helpt enorm!). Maar langzaam maar zeker begon ik gelukkig weer op te knappen.

Niet sporten… maar wat dan wel?

Nu begon eigenlijk het grootste dilemma want een blessure kon niet op een onhandiger moment komen. Ik zat midden in het Stronglifts 5×5 trainingsprogramma en de kwart marathon van Rotterdam kwam ook snel dichterbij. Toch leek koppig zijn niet het juiste om te doen, al moet ik ook zeggen dat de eerste weken lopen, zitten en liggen al pijnlijk genoeg waren, aan hardlopen of liften moest ik echt niet denken.

Maar wat ga je doen als je door een blessure niet kan sporten? Vooropgesteld is het aller belangrijkste dat je met het herstel bezig bent.. Iets forceren is natuurlijk het laatste wat je wil. Toch is het (net als bij veel blessures) belangrijk voor het herstel om te blijven bewegen.

Iets wat door een blessure juist bijna automatisch minder wordt. Toch heb ik merkbaar enorm profijt gehad van de adviezen van de huisarts om vooral (voorzichtig) in beweging te blijven al was het met aanzienlijke pijnstilling (kan geen paracetamol en ibuprofen meer zien). Dit is ook niet het moment om te denken dat je geen pillen of middeltjes nodig hebt. Zeker met gekneusde ribben loop je doordat je oppervlakkig gaat ademen een fors risico op een longontsteking. Ook hield ik m’n arm en daarmee schoudergewricht stil wat voor een paar dagen geen ramp is, maar binnen een paar weken zorgt voor ernstig beperkte mobiliteit.

Belangrijkste conclusie is om altijd advies in te winnen van een specialist en daar op af te gaan.

Maar m’n sportieve ambities en doelen dan?

Helaas betekend deze blessure direct dat ik de kwart marathon van Rotterdam moest laten schieten (de huisarts keek me wel geamuseerd aan toen ik vroeg of ik in 3 weken voldoende hersteld zou zijn). Gelukkig kon ik een vriend blij maken met m’n startbewijs!

Daarbij is liften voorlopig nog een no-go. Iets waar je elke keer pijnlijk aan herinnerd wordt als je niet oplet en iets zwaars probeert te tillen. Maar ja, ook dat heeft nog even tijd nodig.

Ik realiseerde me wel dat het feit dat ik niet kon sporten ook een voordeel met zich mee brengt. Waar je normaal bij een gecombineerd schema van liften ?n hardlopen behoorlijk wat koolhydraten nodig hebt kon ik dit nu bij gebrek aan (intensief) bewegen over een andere boeg gooien. In plaats van massa en conditie trainen ben ik (na eerst een periode van rust en herstel) gestart met een low carb voedingsplan gecombineerd met beweging op lage intensiteit. En onder lage intensiteit versta ik dan wandelen en sinds kort fietsen.

Bijkomend voordeel is ook dat je in zo’n voedingspatroon erg veel gezonde voeding eet die het herstel bevorderen. Denk aan eiwitrijk eten, gezonde vetten en veel groentes. Tel daarbij op dat alcohol even uit den boze is en je hebt een ideale (tijdelijke) invulling van je verplichte pauze van je sportieve ambities.

In plaats van krachtopbouw en het lopen van 10k ben ik nu aan het “werk” om het vetpercentage weer aanzienlijk te verlagen.

Daarbij ben ik zelf eigenlijk tot het inzicht gekomen dat een blessure op zich zelf altijd enorm balen is. Je zit lekker in een ritme en moet daar tenminste tijdelijk mee stoppen. Toch zijn er tal van alternatieven en opent het ook weer deuren naar ambities op hele andere vlakken. En de doelen die je had kan je natuurlijk ook altijd nog op een later moment gaan invullen… Ik heb m’n oog in ieder geval al laten vallen op een mud run ergens in het najaar (en die kwart marathon van Rotterdam gaat er volgend jaar gewoon van komen!).

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.